Hannah Arendt (1906 – 1975) niemiecka filozof żydowskiego pochodzenia. Jej twórczość to głównie analiza teorii polityki. Najbardziej znana pozycja, która wyszła spod jej pióra, to „Korzenie totalitaryzmu”: obwołano ją jedną z najlepszych książek non-fiction poprzedniego wieku. Jak przystało na książki filozoficzne, nie jest to lektura lekka, ale autorka często popisuje się erudycją. Niektóre książki był pisane w angielskim, który nie był językiem ojczystym Arendt, co widać w polskich tłumaczeniach.

Biografia

Hannah Arendt urodziła się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej na początku XX wieku i jako nastolatka przeżyła I Wojnę Światową. Już w młodym wieku zaczęła czytać dzieła filozoficzne, w tym jednego z najwybitniejszych filozofów tego stulecia, Martina Heideggera, którego poznała w okresie międzywojennym na Uniwersytecie w Marburgu. Rozkwitł między nimi romans, który Heidegger szybko wygasił w obawie przed kontrowersjami. Co ciekawe, mentor Arendt później wstąpił do NSDAP i otwarcie popierał narodowy socjalizm, a mimo to pozostali oni w przyjaźni. Filozofka kilkukrotnie opuszczała Niemcy w latach przed II Wojną Światową, a w 1940 r. była internowana we Francji. Doświadczenia z tego okresu zainspirowały ją do pracy nad „Korzeniami totalitaryzmu”, które zaczęła, gdy udało jej się zbiec do USA. Zmarła w 1975 r. w Nowym Jorku.

Twórczość

Arendt była dość płodną filozofką. Oto lista jej dzieł:

– „Korzenie totalitaryzmu” (1951) – dogłębna analiza zjawiska rasizmu i imperializmu. Zawiera przemyślenia autorki na temat hitlerowskich Niemiec oraz Rosji Stalina, a także nowatorskich jak na owe czasy metod rządzenia.

– „Eichmann w Jerozolimie: rzecz o banalności zła” (1963) – w tej pozycji Arendt przygląda się procesowi złapanemu jednego z nazistowskich zbrodniarzy, którego złapano po wojnie. Książka łączy formę eseju z reportażem sądowym. Wnioski autorku na temat natury zła i swoistej bezmyślności w zbrodniczym działaniu tytułowego Eichmanna odbiły się kontrowersją, szczególnie, że analizowała ona również istotę postaw europejskich Żydów wobec Holokaustu.

– „Kondycja ludzka” (1958) – dzieło wyróżniające się w twórczości filozofki, uznawane za jedno z jej najwybitniejszych. Arendt przedstawia w nim swoją wizję Grecji klasycznej w odniesieniu do rzeczywistości XX wieku. Autorka analizuje historyczne przemiany pojęć jak praca, prywatność, wolność oraz dyskutuje na temat modeli życia (vita activa oraz vita contemplativa).

– „Korespondencja z lat 1925-1975” – zbiór listów, którymi Hannah Arendt wymieniała się z Martinem Heideggerem. Fascynująca lektura korespondencji dwóch z najwybitniejszych umysłów poprzedniego stulecia, dająca intymny wgląd ich relację.

– „Ludzie w mrocznych czasach” (1968) – antologia esejów opisująca biografie intelektualne osobistości takich jak Róża Luksemburg, Walter Benjamin, Karl Jaspers czy papież Jan XXIII.